بدون عنوان

مامان میگه «شما دو تا خلین ! این قرصا هم فایده ندارن . » با هردوش موافقم ، با دومی یه خورده کمتر . خب ، استامینوفن درمان نیست اما مسکن که هست ! نکیسا میگه خوبه که ظاهرمون چیزی نشون نمیده . خب ، به گمونم جای شکرش باقیه .
مامان دنده رو یک می کنه . ترافیکه . خب ، چیز تازه ای نیست . تهران همیشه ترافیکه . لعنت! به تهران ؟ احتمالا . نکیسا داره با یکی پشت خط حرف میزنه . میگه » باشه ، من می پرسم خبرشو بهتون میدم خانم دکتر » . چی میشه که آدما اسمشون تغییر می کنه ؟خانم دکتر! نمی دونم … مامان دنده رو خلاص می کنه ،چراغ قرمزه . ترمز دستی رو به جاش می کشم . فضولی احتمالا از عوارض دیوانگیه . نکیسا همچنان داره با صدای بلند حرف میزنه :»نه ! نه ! به اونجا سفارش ندین . خیلی گرون فروشه » چرا ؟ چرا یه آدمی گرون فروشه ؟ یعنی دقیقا چی میشه که اسم همه چی تغییر میکنه ؟ گرون فروشه ! چرا نمیگه دزده . اوم ، آره ، اسمش همینه .
توی خیابون هجدهم پیاده میشم . چند دقیقه طول میکشه تا بفهمم یه چند صد متری اشتباه کرده َم . ساعت چنده ؟ موبایلمو نگاه می کنم . چرا دیگه ساعت نمی بندم دستم ؟ من یه زمانی با ساعت غواصی می رفتم . اوم ، نه ، دروغگو دشمن خداست . من همیشه از غواصی ترسیده َم . ولی خب ، اگه می رفتم ، احتمالا ساعتمو باز نمی کردم … هنوز وقت دارم ، تاکسی می گیرم . یه خانومی جلو نشسته ، از راننده یه سوالی میکنه ، نمیشنوم . راننده هه زیادی نزدیکش شده . احتمالا یه جور لاس از راه دوره ! یه روز بالاخره فک یه آدمی رو بابت لاس زدن پایین میارم . ترسوهای احمق ! حتی شهامت کثیف بودنو ندارین . یه روز بالاخره تمام دیوونگیم رو خرج یکیتون می کنم . احتمالا … کرایه رو میدم و پیاده میشم . گور پدر همه تون با هم !… منشی میگه » یه دقیقه وایسا بعد بیا تو ، زمین خیسه » خب ، می دونم که نگران زمین خوردن من نیست ، جای کفشام می مونه . می ایستم پشت در . چه حرف گوش کن ! در و دیوار راهرو رو تماشا میکنم . درست هماهنگ با سرتاسر شهر خوبمون ، مزخرف ! منشی رضایت میده » برو تو » . تق تق تق . یه چیزی شبیه در زدن ، این یعنی دیوانگی هم جلوی اصول تربیتی مادرم سر تعظیم فرود آورده . اوووم ، عالیه . دو امتیاز !
«به به . سلام » منو به اسم صدا می کنه .چه غلطا ! یادش که نیست. از روی پرونده َم دیده . معلومه خب . پس چی ؟ میگه :»خب…»یعنی حرف بزن دیگه. میگم :»خب» یعنی خودت حرف بزن اگه راست میگی . مشکل توئه . به من چه ؟ بعد به خودم میام و می بینم که احتمالا برعکسه . یعنی چه به من . یعنی این مشکل لعنتی منه و زبون وامونده ی منه که باید تکون بخوره . میخندم ، نمیدونم چرا . احتمالا دچار استرس شده َم . به ساعت روی دیوار نگاه میکنم . می دونم وقتم محدوده . گوش رایگان ، بیرون این در ، پیش هر خری که دوست داری . اینجا باید حرفاتو انتخاب کنی . مثل مسابقه . بدو بدو ، زود باش تعریف کن چه مرگت شده . یه نفس نه چندان عمیق می کشم ، دوباره میخندم -بسه دیگه دختر جان- شروع می کنم . به دکتر عزیزمون میگم که به نظرم همه چی توخالی و احمقانه ست . بعد یه کم دیگه توضیح میدم ولی به گمونم همه َش همینه . توخالی و احمقانه ، حتی توضیحات من . میگم پریشب بالاخره یه تعریف واسه شرح حالم پیدا کردم : انگار توی یه جاده دارم میرونم ، سوار ماشینی که نه می ایسته و نه دنده عقب میره . توی راهم یه عالم راههای دیگه هست ، مثل خروجی اتوبانا . با این تفاوت که هیچ نشونه و راهنمایی نیست . می بینم که ماشینای دیگه هرکدوم از یه خروجی میرن . تعجب میکنم . از کجا می فهمن باید کجا برن ؟ تابلویی جایی هست که من نمی بینمش ؟ دوباره نگاه می کنم . نه . خبری از تابلو نیست . شیشه رو پایین میکنم و از بقیه راننده ها می پرسم . یکیشون میگه :»آره دیگه . این راه فلانه » میگم :»از کجا می دونی؟» میگه :»می دونم» . این دیالوگ بارها تکرار میشه اما جوابا قانع کننده نیستن : «آره دیگه . همینه . فلانی گفته » ، «بی خیال بابا! یکی از خروجی ها رو برو» … دیگه ادامه نمیدم . احساس می کنم قصه َم داره حالمو به هم می زنه . یه جورایی کلیشه ایه . عین این داستانای مزخرف رادیویی . به گمونم فهمیده که زیاده روی کردم . میگه «یعنی گیجی» میگم :»آره ، سردرگمم» خب از اول همین کلمه ی کوفتی رو میگفتی جای این داستان گفتنا . پوف . کافیه . میگه :»علائم افسردگی هنوز باقیه . من با روزی نصف شروع کردم . حالا تا بعد عید که ببینمت ، یه چهل روزی ، کامل بخور تا بعد دوباره همو ببینیم . » به جون خودم می دونستم همینا رو میخواد بگه ، حتی قبل از شنیدن داستان تخ-می من ! دلم میخواد بهش بگم که خودشم تو خالی و احمقانه ست ، مثل من و بقیه چیزا . ولی اصول تربیتی مادرم یه بار دیگه به وظیفه ی خودش خوب عمل میکنه …دکمه ی آسانسورو میزنم ، اما منتظرش نمی مونم . پارکینگه ، تا بخواد برسه این بالا ، من رسیدم پایین . طفلی لابد غصه َش میشه این همه راهو واسه هیچی رفته اون بالا . مثل من . واحیرتا از این درد مشترک نیمه انسانی . درو پشت سرم میبندم . اون بیرون زندگی هنوز در جریانه . این تو چی ؟ درون من ؟ نمی دونم . سنگ فرش این پیاده روها شستن میخواد . آی ! اسفند شده . دل بکنین از در و دیوار و یخچال و کابینت و پنجره ها. این خیابونا خونه تکونی نمیخوان ؟ سرمو بالا میکنم ، آسمون پشت این همه دود به نظر کثیف میرسه . دوباره سرمو میندازم پایین . به آسانسوره فکر می کنم که حالا دیگه معلوم نیست توی کدوم طبقه َست . خنده َم میگیره . نه ، بالاخره خوب میشم و می بینم که هیچ چیز اون قدرا هم که فکر می کنم خالی و احمقانه نیست . احتمالا .