پارس نکن سمت کسی،اول خودت دوم کسی

دارم خرت و خرت چوب شور گاز میزنم که مغایر اصول اخلاقی ِ غیر انسانی ِ مزخرف ِ جدیدم ، یعنی رژیمه ! اما چوب شور مثل پفکه و پفک مثل تخمه . وقتی استارت زدی باید تا ته خط بری وگرنه نیروهای اهریمنی تو صورتت تف می کنن . به خدا ! و از اون روز تو میشی دستیار بلامعارض ِ شخص شیطان . اینه که برادر ! شروع که کردی تا ته خط برو – با اجازه ی آقای هرمس مارانا – از لحاظ خوردن ! حالا اصلاً چیزی که می خوام بگم هیچ ربطی به این حرفا نداره . صرفاً یه سری غرغره که اگه زده نشه قلب آدم دچار تورم شده و می ترکه ! نه دوست عزیز . اصلا خیال نکن که خیال ِ خوشمزگی دارم . فقط یه احساس غرغرانه ی توأم با مسخرگیه . یه جوریمه که اسم نداره یا اگه داره من نمی دونم . خلاصه می خوام بدونی یه اینطور آدم ِ سردرگمی ام من ! چند روزه که سگ درون ، واکسنهاش به تأخیر افتاده و قلاده ی مبارک هم همچین در حال گسستنه . یعنی اینطوره که دلش یه لنگ و پاچه ی اساسی می خواد که خوووب حالشو جا بیاره . ولی وقتی که بچه ی آخر خانواده باشی ، اونم یه خانواده ی خیلی گرم که خب تبعاً گاهی زیادی گرم شده و اعضای اون داغ می کنن ، عادت کرده ی که خودت داوطلبانه و بسیار جسورانه نقش اون ویزگولنگ ِ در ِ زودپز رو ایفا کنی ، چون خوب می دونی که اگه زودپزه ترکید ، بازم تویی که باید محتویاتش رو از در و دیوار آشپزخونه پاک کنی . نگا کن ، نمی خوام مظلوم نمایی کنم ، این از قوانین بسیار بسیار معمول ته تغاری بودنه . به هرحال لابد یه وقتایی هم یه حال اضافه تری بهت بدن یا بیشتر هواتو داشته باشن یا یه همچین جبرانهایی . اما اینجوری بهت بگم که وقتی به این سیستم عادت کرده باشی ، دیگه دچارش شدی . یعنی اصلا خودتو به مثابه یک جفت پاچه می بینی که برای استفاده ی عموم رایگانه . و اینطوری میشه که وقتی سگ درونت پلنگ میشه از فرط غرّیدن ، تو باز هم صبورانه انگشت اشاره َت رو روی لبت میذاری که “هییییش ، آروم باش پسر خوب ، هییییش !” و چه اتفاقی می افته ؟ پلنگ نه تنها آروم نمیشه ، بلکه تصمیم می گیره تو رو آروم کنه . پس به طرفت حمله کرده و حداقل کاری که می کنه کندن همون انگشت اشاره َست . خب ، طبیعیه ، مگه نه ؟ حالا اگه خیلی باهوشی و بهم پیشنهاد میدی که یه داوطلب پیدا کنم ، باید بگم که یافت می نشود و اگر هم بشود ، من آدم ِ پارس کردن نیستم . تهش همون غرغره که اونم اخیراً بر حذر شدم ازش ، چون از طرف دوستان و آشنایان همچین شدیدالحن گفته شده که ” وااااااای ، بسّه ! چقدر غر می زنی !!! ” بله ، بله ، خودشه ، حکایت منو میگم . حالا خواستم بدونی که اگه پس فردا خونین و مالین دیدی منو ، نگران نشی . کار خودیه .