حاملگی ، مصیبت عُظمی !

سلام
من نه ماهه شدم . از نجوای تازه خبری نیست . هنوز آن سپیده دم کذایی زنده است با چمدان و مخلفات . دستت را بگذار روی شکمم ، می بینی؟ لگد می زند . چند روز است ویار کرده ام ، هی تقویم گاز می زنم ، بین خودمان باشد ، هربار هم بالا می آورم ، به گمانم به من نمی سازد ، هی به خودم می گویم احمق جان ! چه کار این ورق ها داری ؟ تاریخ انقضایشان لابد گذشته است … اما دست خودم نیست . آن اوایل می خواستم سقطش کنم برود پی کارش ، نشد که نشد . دیدم خدا قهرش می گیرد ، زبانم لال می زند اجاق کورمان می کند ، آن وقت دیگر من می مانم و من . گفتم همان که داده صبرش را هم می دهد . نه ماه به دل کشیدم و دندان گذاشتم سر جگر . شش کیلو اضافه کردم ، از ریخت افتادم ، هی دوست و رفیق و کار و ساز و ورزش و هزار زهرمار دیگر به حلق خودم کردم که ” بخور جان بگیر !” حالا دو روز پیش به خودم آمدم دیدم به ! نه ماهم تمام شد و از بچه خبری نیست .رفتم نجواگرافی . این طب جدید هم با این ادا اصولشان ! باز هم به قابله های قدیم . گفتند خاصیت دلتنگیست ، زمان می خواهد . چه می دانم به خدا !  .
دیگر خسته شده ام . پزشک خوب اگر پیدا کردی خبرم کن . هزینه اش را هم می پردازم ، تمام و کمال .سر سجاده دعایم کن …

بچه هایت را ببوس و قدرشان را بدان.

                                                                    مانولیتای نجوا زده