…….

بیدارم نکن
آن صبحی که رفتی
من به قضای تمام زندگی ،آخرین نماز را در غروب ِ خودم خواندم
و کافر شدم

حاملگی ، مصیبت عُظمی !

سلام
من نه ماهه شدم . از نجوای تازه خبری نیست . هنوز آن سپیده دم کذایی زنده است با چمدان و مخلفات . دستت را بگذار روی شکمم ، می بینی؟ لگد می زند . چند روز است ویار کرده ام ، هی تقویم گاز می زنم ، بین خودمان باشد ، هربار هم بالا می آورم ، به گمانم به من نمی سازد ، هی به خودم می گویم احمق جان ! چه کار این ورق ها داری ؟ تاریخ انقضایشان لابد گذشته است … اما دست خودم نیست . آن اوایل می خواستم سقطش کنم برود پی کارش ، نشد که نشد . دیدم خدا قهرش می گیرد ، زبانم لال می زند اجاق کورمان می کند ، آن وقت دیگر من می مانم و من . گفتم همان که داده صبرش را هم می دهد . نه ماه به دل کشیدم و دندان گذاشتم سر جگر . شش کیلو اضافه کردم ، از ریخت افتادم ، هی دوست و رفیق و کار و ساز و ورزش و هزار زهرمار دیگر به حلق خودم کردم که ” بخور جان بگیر !” حالا دو روز پیش به خودم آمدم دیدم به ! نه ماهم تمام شد و از بچه خبری نیست .رفتم نجواگرافی . این طب جدید هم با این ادا اصولشان ! باز هم به قابله های قدیم . گفتند خاصیت دلتنگیست ، زمان می خواهد . چه می دانم به خدا !  .
دیگر خسته شده ام . پزشک خوب اگر پیدا کردی خبرم کن . هزینه اش را هم می پردازم ، تمام و کمال .سر سجاده دعایم کن …

بچه هایت را ببوس و قدرشان را بدان.

                                                                    مانولیتای نجوا زده   

تکراری

نمی توانم گریه کنم
نه با دیدن عکسهایت
نه با ندیدنشان
و خدا می داند تا چه اندازه محتاج گریه ام …

برای جبران تنبلی ها و غیبت های مکرر و همچنین عدم دسترسی به تکنولوژی در طول هفته و البته به خاطر دل خودم ، دو تا پست رو یکجا میذارم . کسی حرفی داره ؟؟

تکه ای فلز سرد در هیئت خداوندگار سرور
این بار اوست که از کسی زاده شده َست
هیچ کس نخواهد دانست
حتی آن زمان که از پارچه ی مخملی اش درآورم و بگذارمش روی میز
کسی نخواهد فهمید
که این معجزه ی دست های توست

 

دیگر کاش نمی گویم
کاش روایت دلگیر و تلخ حسرت است
دوستش نمی دارم
من تو را بی آنکه جایی ثبتت کنم دارم
بی حسرت آنان که در شناسنامه هاشان مهرت کرده اند
تو قشنگی
شبیه درخت و کوه و ابر و فواره و زمین
تماشایت می کنم
بی آنکه در شاخه هایت لانه بسازم
یا در سنگ هایت غاری جستجو کنم
باز نخواهی گشت دیگر آن گونه که بوده ای
اما مهم نیست
باور کن دیگر غصه نمی خورم
زندگی کن و بخند
من تماشایت می کنم
و بی آنکه باشی دارمَت