باز هم تو

تو روزهای زیادی بودی
تو زیاد بودی
بیشتر از آنچه می خواستم و می پنداشتم
آن اندازه تا جهانی را کفایت باشد
و دنیای کوچک من را نیز
مبهوت می شدم از این همه بودنت
دست هایت را می گرفتم بی کلام
زیرا که کلام همیشه کم بود
کمتر از آنچه می خواستم و می پنداشتم
بعد از تو من دست های بسیاری را گرفتم
دست هایی که گاه سرشار از محبت بود
از استقامت ، از عاطفه
من اما هنوز نمی دانم در دست های تو چه بود که در این دست ها نیست
دیشب شبیه خیلی وقت ها گریه کردم
برای خیلی چیزها
برای آنچه نیستم و هستم
و … باز هم برای تو
اما نخواستم که برگردی
نمی خواهم
حتی تکرار لذت داشتنت را
من تنها می خواهم تماشا کنم
تمام آنچه را که گذشت
و اتصالش را به امروزی که دیگر فردا در پی اش نیست
من تمام فرداهایم را در امروز کُشته ام
من خوابیده ام
و هیچ بذری زیر خاک نمی کنم برای فصل درو
من تنها تماشا می کنم
تماشا می کنم
برای فرار از هجوم این همه فکر ، این همه حرف
برای فرار از خودم ، از فردا ، از زمان
از تلنبار نخوانده ها و نیمه مانده ها
از ناکرده های رو به خروار
از جا ماندن از خودم…
 تماشا می کنم
تو را که روزهای زیادی بوده ای
بیشتر از تمام زندگی ام
و کمتر از آنچه می خواستم و می پنداشتم